Een sprookje voor het kind in jou

 

Lily en de waterlelie

Er was eens een elfje, Lily genaamd. Lily had iets wonderlijks. Op haar elfde verjaardag kreeg Lily van haar moeder een hele grote kom met daarin een waterlelie...een magische waterlelie.

Haar moeder had deze waterlelie van haar moeder gekregen op haar elfde verjaardag en zij weer van haar moeder. Zolang Lily wist was deze magische waterlelie al in hun familie. De waterlelie had frisgroene bladeren en de bloem zelf was lichtroze, wit met een klein randje violet en dit was niet het enige mooie; de bloem was omgeven door sterrenstof. Magische sprankels sterrenstof zag je om de lelie heen en boven de lelie en soms, als de lelie heel hard sprankelde, kwam het sterrenstof zelfs boven de kom uit!

Elfje Lily wist wat er zo bijzonder aan de waterlelie was. Dit had zij al bij haar moeder gezien. De waterlelie gaf namelijk antwoorden op alle vragen die je je maar kon bedenken! Zo magisch dus. Alle elfen en dieren in het bos maakte daar gretig gebruik van en kwamen naar haar moeder voor advies en antwoord op hun vragen.

Zij gaf altijd een bijzonder antwoord. Zo eentje dat je nog wel zelf mag nadenken over het antwoord; een soort van hint in de goede richting zeg maar. Elfje Lily hing aan haar moeders lippen als zij aan het vertellen was of orakelen, zoals haar moeder het zelf noemde. Zij genoot ervan met volle teugen. De sfeer voelde dan ook zo magisch in het bos. Het was heerlijk stil. Zelfs de bladeren aan de bomen leken wel stiller en de sterren straalden extra aan de hemel op zo’n magische avond.

Haar moeder zat in een kring van bomen met de kom voor haar op de grond. Als haar dan een vraag werd gesteld, deed zij haar ogen dicht en legden zij haar handen op haar hart. Zo kon zij beter contact maken met de waterlelie zei ze altijd. Als zij haar ogen weer opende, keek zij met een heldere blik en gaf zij door wat zij had gehoord van de waterlelie. De dieren en elfen uit het bos waren altijd maar wat blij en gingen gerustgesteld weer door met wat zij aan
het doen waren. Het leek wel of zij het dan los konden laten, zij hadden meer vertrouwen. Net zoals een rupsje erop vertrouwt dat zij, na een periode van rust in haar cocon, haar vleugels kan uitslaan en haar ware kleuren kan laten zien.

En nu had Elfje Lily dus de glazen kom met de waterlelie van haar moeder gekregen. Ze hoefde maar op één ding te letten en dat is dat de magische waterlelie altijd water had. Overal waar zij ging tilde zij de kom met de waterlelie en het water mee naartoe. Het sterrenstof sprankelde achter haar aan. Haar moeder zei nog laat hem maar thuis staan en pak de waterlelie als je hem nodig hebt maar Lily wilde het liefst zoveel elfen en dieren raad geven en dat ging niet zonder waterlelie, dus zeulde zij de kom met het klotsende water overal mee naartoe. Tot er op een dag iets naars gebeurde....

Elfje Lily stond die morgen op en na een goed ontbijt van veel fruit en noten, waar zij altijd zo van smulde, ging Lily op pad met haar magische waterlelie. Het was een stralende dag vol zonneschijn en de vlinders, bijen en andere insecten vlogen vrolijk in het rond. Lily wilde de elfjes vroeg gaan helpen om het bos lente klaar te maken, want in de middag zou de nieuwe speeltuin opengaan en zouden alle elfen daar plezier gaan maken. Daar keek ze zo naar uit!

Na een drukke ochtend stond het bos er weer stralend bij. De bomen, struiken en het gras lieten hun frisgroene bladeren zien en de bloemen deden voorzichtig hun bloemblaadjes open en waren blij dat het weer lente was. Ook de waterval in de vijver maakte, samen met de zonneschijn, een prachtige regenboog vol magische kleuren.

En nu was het dus zover; de nieuwe speeltuin in het Elfenbos ging open! Elfje Lily ging samen met haar vrienden en vriendinnetjes naar de speeltuin. Al snel merkte Lily dat de kom met de waterlelie toch best zwaar was om mee te nemen en de glijbaan op met zo’n kom of schommelen, dat ging natuurlijk niet. Ook kwamen er geen elfen of dieren met vragen naar haar toe en dus had Lily een goed plannetje bedacht. Ze kon de waterlelie toch best even neerzetten bij de grote boom? Daar stond de waterlelie in de schaduw en kon het water niet opdrogen, want dat zou
rampzalig zijn! Dat had haar moeder haar nog vertelt toen zij hem kreeg: het enige waar zij op moest letten is dat de waterlelie altijd water had, dan zou hij eeuwig bloeien en van raad kunnen voorzien.

Lily had de fijnste middag van haar leven. Er was zoveel te beleven in de speeltuin dat zij haar waterlelie helemaal was vergeten en uren aan het spelen was. Toen het tijd was om naar huis te gaan, liep Lily met de andere elfen terug naar de boom waar de waterlelie onder stond. Lily schrok toen ze vanuit de verte zag hoe het zonlicht weerkaatste in haar kom met de waterlelie. Zij had er helemaal niet aan gedacht dat moeder aarde langzaam draaide en de zon scheen nu rijkelijk haar stralen in de kom. Toen zij dichterbij kwam schrok zij zich een hoedje. Het water in de kom was
helemaal opgedroogd en wat nog erger was: de waterlelie zag er droog en dor uit en het sterrenstof sprankelde nog maar heel lichtjes. Lily haastte zich met haar kom naar de waterval en hield de kom onder de straal vol regenboogkleuren maar het mocht niet baten. Ook het laatste sterrenstof doofde uit... Lily huilde van verdriet; hoe moest zij nu toch de andere elfen en dieren van goede raad voorzien en wat zou haar moeder zeggen?

Wat Lily, door haar tranen, niet had gezien was dat de laatste sterrenstof niet gedoofd was maar dat het zich had verplaatst naar Lily’s hart. Als je goed keek dan kon je het al zien. Een sterrenstof lichtje in de vorm van een kleine waterlelie was zichtbaar voor Lily’s hart. Daar sprankelde het sterrenstof heel lichtjes in het rond. Lily wist dit niet en rende vol verdriet naar huis in de armen van haar moeder.

Haar moeder wiegde en troostte haar en wachtte tot Lily wat rustiger was geworden en haar kon vertellen wat er gebeurd was. Haar moeder wist ook even niet wat te doen en deed als vanzelf haar ogen dicht en legde haar hand
op haar hart, zoals ze altijd deed toen zij de waterlelie nog had. Ook Lily sloot haar ogen en legde haar hand op haar hart. Zo zaten moeder en dochter samen een poosje naast elkaar. Zij werden er heerlijk rustig van, zo rustig dat zelfs de bladeren aan de bomen er stil van werden.

En weet je wat er nog meer gebeurde toen zij daar zo rustig zaten? Het sterrenstof in Lily’s hart begon te sprankelen, eerst nog wat voorzichtig maar toen uitbundig en zo stralend! En, het sterrenstof werd een straal van dikke dotten sterrenstof en verbond zich zo met het hart van haar moeder, zodat ook zij zo’n stralend licht in zich had. Lily en haar moeder opende hun ogen en er kwam een grote glimlach op hun gezicht; zij straalden van oor tot oor. Zij zagen het sterrenstof verder reizen het bos is, van hart tot hart, zodat alle elfen en dieren in het bos met elkaar verbonden waren en zelf zo’n stralend licht in zich hadden. De bomen, struiken en andere natuur in het bos, zij hadden al
zo’n lichtje, en straalden vrolijk mee; Moeder Aarde gaf licht!

Lily besefte toen pas dat zij het best zwaar had gevonden dat alle dieren en elven naar haar toe kwamen voor goede raad en zij was blij dat iedereen nu zelf zo’n lichtje had. Natuurlijk zou ze nog graag helpen waar zij kon maar zij voelde dat de elfen en dieren nu ook zelf in alle rust, met hun ogen dicht en een hand op hun hart, contact konden maken met hun eigen lichtje en daar zal alle wijze raad gefluisterd worden....heel zachtjes. De elfen en dieren waren zo blij met hun lichtje en dankten Lily hartelijk, nadat zij had uitgelegd hoe zij hun lichtje konden bereiken. In de avond,
toen het al donker was, vertrok iedereen mét hun lichtje weer naar de nieuwe speelplek van het elfenbos. Er werd nog lang gelachen en plezier gemaakt in de verlichte en sprankelende speeltuin.

 

Van hart tot hart, Mirjam